wait لطفا صبر کنید
کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی


صفحه اصلی » اخبار کتابخانه » روابط عمومی و امور بین الملل
0/0 (0)
با استاد عبد‌الحسین حائری
[1396/06/11]

در مدیح استاد عبدالحسین حائری/احسان‌الله شکر‌اللهی طالقانی  

شعری است که آقای احسان‌الله شکر‌اللهی در سوگ استاد فقید عبد‌الحسین حائری در تاریخ اول شهریور 1394 سرود و در مراسم یاد بود استاد در روز دوشنبه، 6/6/1396 خواند.

حائری رفت و جمع دانشیان                    نام او را به یاد خواهد داشت

تا ببینیم دستِ چرخِ فلک…                    کی‌گلی همچو او تواند کاشت

***

حائری بهترینِ ساعاتش ...             در کنارِ کتاب‌ها سر شد

هرچه را خواند ازدقایقِ دهر                    همه را عاشقانه از بر شد

***

حائری لذّتِ شکفتن را                 در کنار کتاب‌ها فهمید

حائری در کتاب‌ها خوابید             حائری با کتاب‌ها خندید

***

باچنان حسِ‌کنجکاویِ محض                   با نوشتار روبرو می‌شد...

که از او عاشقی تراوش داشت                 چون‌که در متن‌ها فرو می‌شد

***

حائری زندگانی خود را...              وقفِ «تاریخ علم» ایران کرد

آنچه کج ساختند برخی‌ها              ساخت از بعد آن که ویران کرد

***

حلقه‌های علوم را می‌جُست          ... در خطوطِ معوجِ  مخطوط

رنج‌ها برد تا شود معلوم...             هرچه منقوص و مُبهم و مغلوط

***

دست می‌داد هرکجا تحقیق            او حضور و امید را می‌جست

در سیاهیِّ جهل و بی‌خبری           روزهای سپید را می‌جست

***

آسمانِ وسیعِ معنا نیز         عرصة پرگشودن او بود

نشرِاخلاق وخدمتِ مخلوق            …معنیِ نغز بودن او بود

***

ذاتِ اسلام و علم و ایران را          … او هماره عزیز می‌دانست

خدمتش را به ساحتِ هرسه         گرچه کوهی، پشیز می‌دانست

***

در فقاهت به قلّه تکیه‌زده                    مجتهد، عالِمی مسلّم بود

نورِ فرزانگی در او پیدا                 حائری حکمتِ مجسّم بود

***

متر ومعیار او تفاوت‌داشت            با عیاری که دیگران دارند

اولیاءِ سلوک را می‌ماند                که به هرلحظه امتحان دارند

***

از ریا و تظاهر و تزویر                 اهل پرهیز و برکناری بود

از صفاتِ ذمیمه مرسوم               جانِ آن پاکباز عاری بود

***

سیرِ آفاق را پسند نکرد،                انفسی بود سیرش و درخویش

به دو واژه اگر خلاصه کنم            حائری ساده‌زیست و درویش

***

حائری در صداقت و پاکی...                    بهترین‌های نسل آدم بود

به رضای خدای خود راضی           راستی را شبیه او کم بود

***

با غریبان هم او رفاقت داشت                ما همه آشنای او بودیم

خرمن فضل او فراهم و ما                        ریزه‌خوار صفای او بودیم

***

گوئیا نسخه‌ای مُذهَّب بود                    از خلوص و نجابت و ایمان

راستی تاجری نمی‌دانست                       «گوهری‌مردِ زادة ایران»

احسان‌الله شکراللّهی طالقانی/ 1/6/1394

بازدید:105
یادداشت ها